ZIMOWY SPACER Z DODATKOWYMI ATRAKCJAMI.

Było niebieskie niebo, słońce na nim, lekki mróz i nie było wiatru. Taka pogoda zachęciła do rodzinnego spaceru. Pojechaliśmy nad jeziorko Pogoria III, które jest w pobliżu naszego miejsca zamieszkania. Nie raz już tam byliście, więc niektórzy może je pamiętają.

Jezioro było zamarznięte, ale były miejsca, gdzie lód został rozbity. 

Wnuczka bawiła się w "podnoszenie ciężarów" 

i udało się jej :).

Pepa też lodem się  bawiła, ale nosiła go w zębach :).

Tam gdzie nie było lodu pływały ptaki,

ale nie tylko. 
Bawiła się w nim dziewczynka 

i byli chętni do kąpieli.

Nie sądziłam, że może być tylu chętnych do  korzystania z lodowatej wody. Było jeszcze więcej osób, ale nie wszystkich pokazałam, bo i tak pewno Wam się zrobiło zimno, jak i mnie patrząc na nich :).

Po lodzie chodziły ptaki, 

był spacerowicz,

syn stojąc na lodzie blisko brzegu pokazywał coś swojej córce 

i wnuczka bawiła się Pepą.

Pepa miała już chyba miała dość lodu, zeszła z niego

i czekała na rzucenie patyka. Doczekała się, ale go zaraz pogryzła :).

Jeszcze spojrzenie na jezioro i las

i pora do domu.

W domu Pepa zaraz przytuliła się do poduszki, 

zasnęła i spała prawie trzy godziny :)))

ŚNIEŻNA ZIMA :)

Bałam się, że będzie tak jak jest, że będzie mi brakowało zapału do systematycznego odwiedzania Was :(. Przykro mi, ale zmuszać się nie chcę. Chcę żeby blog był dla mnie radością, jak było, a nie obowiązkiem. Mam nadzieję, że tak wkrótce będzie i liczę na Waszą wyrozumiałość. Nowe posty będą, bo nie chcę abyście zapomnieli o mnie :).
Dzisiaj pokażę Wam zdjęcia robione przez moją Córkę , która wybrała się z koleżankami na Szyndzielnię (Beskid Śląski). Chciałam popatrzyć na zimowe widoki, więc ją poprosiłam o uwiecznianie ich. Ja już podziwiałam, a teraz pokażę Wam.

Aby nie było zbyt biało, u góry są kolorowe tulipany, a tu jeszcze jeden :))).

MIĘDZY SIERPNIEM , A GRUDNIEM 2018 roku.

Nie jestem jeszcze całkowicie przekonana, czy już jestem gotowa do powrotu do świata blogowego. Boję się, że z moją aktywnością może być różnie. Nie wiem czy mam już tyle energii, aby często Was odwiedzać. Boję się, że jeszcze nie. Muszę jednak spróbować, aby się o przekonać jak będzie, tak myślę.
Dzisiaj pokażę Wam gdzie bywałam i co robiłam w okresie od sierpnia do grudnia z moimi dziećmi i przyjaciółmi. Na początku mieszkałam u Syna, było mnóstwo spraw do załatwiania, ale i były prawie codzienne spacery, aby uciec od siedzenia w domu i rozmyślania. Po jakimś czasie poza spacerami były wyjazdy jednodniowe i kilkudniowe i z dziećmi i z przyjaciółmi, którzy też chcieli mi zająć czas, abym nie została sama ze swoimi myślami.
Był Złoty Potok święto pstrąga. Pepa jednak wybrała patyk, a nie pstrąga :).

My jednak w tak uroczym miejscu jedliśmy pstrągi.

Były Kiełkowice na fermie strusi. 

Pogoda nie dopisała,

ale dopisały jaskółki.

Dwukrotnie był Szczyrk w mojej "budzie".

Poniżej efekt dymu z ogniska i promieni słońca :).

 Coś tam jeszcze kwitło i było smakołykiem :).

Były okolice Żarek.
Zalew Porajski,  spacer przy nim

  i zrywanie owoców róży.

Łutowiec, gdzie wnuczka próbowała wspinaczki.

Spacer od zamku w Mirowie

do zamku w Bobolicach.

Był Wrocław.

Młodsza wnuczka chciała zobaczyć Zoo, a szczególnie Afrykarium, gdzie można było podziwiać wodne zwierzęta z całej Afryki. Zdjęcia robiłam, ale nie bardzo mi wyszły niestety. Powiem jednak, że warto tam być, a szczególnie z dziećmi. Poza tym miejscem był i spacer po Zoo. Mnie szczególnie  podobały się pelikany  

i motyle.

Był i krótki spacer po Rynku, bo było już ciemno,zimno i byliśmy zmęczeni.

Kolejnym miejscem była Szklarska Poręba. Byłam, tam cztery dni z dużą grupą przyjaciół. To było coroczne  nasze spotkanie. Były "pogaduchy", ale były i spacery.
Przy  wodospadzie Kamieńczyka,

gdzie wrzosy ubrały buty :).

Do wodospadu Szklarki,

a przy nim spał sobie spokojnie :)

 Było też podziwianie jesiennych widoków.

Ostatnim wyjazdowym miejscem był Kraków.
4 grudnia miałam kontrolną wizytę w szpitalu. Z moim biodrem jest wszystko w porządku :))). Po wizycie pojechaliśmy na Rynek.  

Niestety pogoda nie dopisała, co chwilę padało i trudno było podziwiać świąteczne stragany. 

Myślę, że jedynie tulipanom deszcz nie przeszkadzał.

Poza wyjazdami za dość długą namową Córki i Syna miałam w mieszkaniu mały remont. Wiem, że chcieli mi zająć czas, a ponadto chcieli, żebym miała tak jak wcześniej chciałam, ale były problemy z realizacją. Miałam dużo obaw, myślałam,  że nie dam rady. Jednak przy ich dużej pomocy dałam radę, a w sumie to daliśmy radę. Teraz mam czyściutko i ładnie.

Ogródek był pod opieką wspaniałego sąsiada i nic złego się w nim nie stało. Jesienią coś tam zrobiłam, jednak wiosną będę miała jednak sporo pracy.

Teraz jestem z moją ukochaną Pepą

i jestem szczęśliwa, że jest. Ona zajmuję mi czas, mam do kogo mówić, upomina się o pieszczoty i chodzimy na spacery. Nie jestem sama ! Nie oznacza to, że córka i syn mnie nie odwiedzają, są i to dość często, ale na każdy dzień i każdą noc mam tylko ją. 

Ten rok się kończy, więc życzę wszystkim :

DZIĘKUJĘ I ŻYCZĘ.

Dziękuję serdecznie za wyrazy współczucia po stracie mojego Męża i za to, że byliście i zostaliście ze mną. Jestem i moje życie toczy się dalej, ale nie już takie jakie było :(.
Dziękuję za życzenia świąteczne. 
W tym roku wracam do Was, tak planuję,  a teraz wszystkim życzę :

ŚWIATEŁKO ŻYCIA MOJEGO MĘŻA ZGASŁO NAGLE 21 LIPCA 2018 ROKU.